Wielki Czwartek – znaczenie i tradycje

Wielki Czwartek rozpoczyna Triduum Paschalne, które kończy się w Wielką Niedzielę. W liturgii Kościoła dzień ten upamiętnia Ostatnią Wieczerzę oraz ustanowienie Eucharystii i sakramentu kapłaństwa. Wieczorem odprawiana jest Msza Wieczerzy Pańskiej, po której Najświętszy Sakrament przenoszony jest do tzw. „ciemnicy”, a ołtarze zostają symbolicznie ogołocone.

W czasie liturgii, podczas hymnu „Chwała na wysokości Bogu”, biją wszystkie dzwony, które następnie milkną aż do Wielkiej Soboty. Ich miejsce zajmują kołatki, podkreślające nastrój skupienia i zadumy.

W tradycji ludowej Wielki Czwartek wiązał się również z dawnymi obrzędami ochronnymi. Hałasowanie kołatkami czy obchodzenie domów miało chronić przed złem i nieszczęściem. Dzień ten bywał także postrzegany jako czas szczególnej obecności dusz zmarłych, co wiązało się z zakazem wykonywania głośnych prac oraz zwyczajem rozpalania ognisk.

Wielkoczwartkowe obrzędy, zarówno religijne, jak i ludowe, podkreślają znaczenie wyciszenia, refleksji i przygotowania do najważniejszych wydarzeń Wielkanocy.

Źródło: Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego